دانستی‌ها و وظایف دوران نامزدی

یکی از اموری که در زندگی مشترک نقش حساسی دارد، «دوران نامزدی» است. اگر با این دوران، با ظرافت و ماهرانه برخورد شود و به وظایف مخصوص آن عمل شود، می‌تواند در بالندگی و پرباری و استحکام دوران‌های بعدی، تأثیرعمیقی داشته باشد.

سخن عامیانه‌ای بین مردم هست که می‌گوید: «یک روز دوران نامزدی، بهتر از یک سال دوران بعد از عروسی است» این سخن، هر چند مبالغه آمیز است، اما حقیقت مهمی را بیان می‌کند ؛ واقعاً دوران نامزدی از جهاتی مهم‌تر و شیرین‌تر و پُر بارتر و لذت بخش‌تر و سازنده‌تر از دوران پس از عروسی است و می‌توان در این دوران، شالوده و پایه‌های زندگی آینده را بنا نهاد. منظور ما از «دوران نامزدی»، فاصله‌ بین عقد و عروسی است. یعنی عقد صورت گرفته باشد و یا اگر طرفین برای عقد دائم آمادگی ندارند و می‌خواهند در فرصت و مناسبتی خاص و با برپایی جشن، عقد کنند، می‌توانند عقد موقت بخوانند تا زمان عقد دائم فرا رسد. عقد موقت، قانون و شرایط مخصوصی دارد که باید رعایت شود و یکی از شرایط آن این است که: حتماً باید با اجازه‌ پدر دختر باشد (مانند عقد دائم).

ضرورت دوران نامزدی

از چند جهت لازم است که بین عقد و عروسی فاصله‌ای باشد:
1- دختری که چندین سال در یک خانواده زندگی کرده و با افراد خانواده - خصوص پدر و مادر - انس شدیدی داشته، جدایی از آنان برایش سخت است، صلاح نیست که ناگهان او را از خانواده‌اش جدا کنند؛ زیرا از نظر عاطفی به او لطمه وارد می‌شود. بلکه لازم است برای این جدایی، بتدریج در او آمادگی ایجاد شود.
2- دختر و پسری که تاکنون مسؤولیت زندگی‌شان به عهده پدر و مادر بوده است، آمادگی آن را ندارند که یک مرتبه کل مسؤولیت زندگی را به دوش بگیرند، بلکه فرصتی لازم دارند که خود را برای پذیرش بار مسؤولیت زندگی مشترک آماده کنند.
شیوه زندگی پرندگان، در این‌باره، بسیار زیبا و با حکمت است: مادر، جوجه‌هایش را مدتها برای پرواز و استقلال، تمرین می‌دهد و آن‌ها را برای اداره زندگی خود آماده می‌کند و تا این آمادگی به وجود نیاید، آنها را از خود دور نمی کند!
3- دختر و پسری که تا چندی قبل با هم بیگانه بوده‌اند، برایشان سخت است که یک مرتبه و بدون مقدمه، در کنار هم قرار گیرند و با هم زندگی مستقلی را شروع کنند. لازم است مدتی بگذرد تا با هم انس بگیرند و آماده زندگی با هم شوند.
4- ممکن است دختر و پسر، بنا به دلایلی آمادگی زندگی مشترک و مستقل را نداشته باشند، اما آمادگی نامزدی را داشته باشند. پس، نامزد می‌شوند تا هنگامی که آن موانع بر طرف شود و عروسی کنند.
5- والدین دختر و پسر نیز برای عروسی عزیزانشان، احتیاج به آمادگی دارند. دوران نامزدی، فرصت لازم را برای این آمادگی در اختیارشان می گذارد.

وظایف دختر و پسر در دوران نامزدی
1- افزایش شناخت نسبت به یکدیگر، برای تفاهم بیشتر

هر چند دختر و پسر، در مرحله‌ گزینش، باید شناخت کافی نسبت به هم پیدا کرده باشند اما علاوه بر آن شناخت، باید در دوران نامزدی، آشنایی ملموس‌تر و محسوس‌تر و بیشتری از یکدیگر پیدا کنند و با روحیات و اخلاق و دیدگاه‌های هم بیشتر آشنا شوند. در حقیقت، این آشنایی و شناخت در دوران نامزدی، تکمیل کننده‌ شناخت مرحله‌ گزینشی است، آن‌گاه در پرتو این آشنایی نزدیک و کامل، خود را برای تفاهم و سازگاری در زندگی مشترک، آماده می‌کنند. آن شناخت، برای «انتخاب» بود و این شناخت، برای «تفاهم و سازگاری».

2- اصلاح و تربیت

اگر کسی صفت و خصوصیتی را در نامزدش مشاهده کند که مورد پسندش نباشد و بخواهد آن را برطرف و یا اصلاح کند، یا صفت و حالتی را در او ایجاد کند، بهترین دوران برای این «اصلاح و تغییر و تربیت»، دوران نامزدی است. چون هنوز روابطشان عادی نشده و نسبت به هم احترام و محبت خاصی قائلند. در نتیجه پذیرششان از همدیگر بیشتر است و زمینه‌ تحول و تغییر و اصلاح، مساعدتر. (اما نباید از یاد برد که نمی‌توان فردی را که سال‌ها به شیوه و عادت خاصی خو گرفته، اساساً و به طور کلی تغییر داد و متحول کرد؛ بنابراین، منظور اصلاح و تغییر در اصول بنیادین فرد نیست).

3- افزایش محبت

از شرط‌های اصلی سعادت در زندگی زناشویی، «محبت» است و زمینه‌ آن باید قبل از عقد فراهم شده باشد. اما دوران نامزدی، بهترین فرصت برای افزایش و تحکیم محبت است. رفتار و گفتار و تمام اعمال نامزدها، در افزایش محبت و یا کاهش آن، مؤثر است. بنابراین، دختر و پسر باید کاملاً مواظب اعمال خود باشند و از هر عمل پسندیده‌ای که باعث افزایش محبت می‌شود، کوتاهی نکنند و از کارهایی که موجب دلسردی و کاهش محبت می‌شود، اجتناب کنند.

4- ایجاد امید نسبت به زندگی آینده

«امید» نیز نقش مهمی در سعادت زندگی مشترک دارد. نامزدها باید از ایجاد و تقویت امید در دل‌های یکدیگر با سخنان پر امید و رفتار متین و مطمئن، کوتاهی نکنند.

5- پایه‌ریزی استقلال زندگی آینده

دختر و پسر - معمولا - قبل از ازدواج، وابسته به زندگی پدر و مادر هستند؛ که باید این «وابستگی» تبدیل به «استقلال» گردد. دوران نامزدی، فرصت مناسبی برای پی‌ریزی این استقلال است.
نامزدها باید برای آینده، طرح و برنامه بریزند، اهداف و دورنماها و افق‌های زندگی آینده را ترسیم نمایند و راه‌های وصول به آن‌ها را بررسی کنند.

6- بها دادن به احساسات و عواطف یکدیگر

نامزدها باید مواظب عواطف و احساسات یکدیگر باشند و به آن بها و جواب مناسب دهند. بعضی از نامزدها، به عواطف و احساسات لطیف نامزدشان، بهای لازم را نمی‌دهند و به او «بی اعتنایی» می‌کنند و خیال می‌کنند این کارشان باعث عزیزتر شدنشان می‌شود! حال آن‌که کاملاً برعکس است و چنین رفتاری باعث جریحه دار شدن عواطف نامزدشان می‌شود و در نتیجه کینه‌ او را به دل می‌گیرد و ممکن است لطمه‌های سنگینی به زندگی‌شان بزند. خاطرات دوران نامزدی – معمولاً – تا آخر عمر در ذهن می‌ماند و در زندگی آینده تأثیر دارد (چه خاطرات شیرین و چه تلخ).

بنابراین، رفتار نامزدها باید کاملاً حساب شده باشد و از اعمالی که به غرور و شخصیت یکدیگر لطمه می‌زند، اجتناب گردد. بی‌اعتنایی و سرسنگینی و تکبر در مقابل نامزد، لطمه‌های سنگینی به عواطف و شخصیت او می‌زند. متأسفانه فراوان مشاهده می‌شود که پسران جوان از بی‌اعتنایی و سرسنگینی نامزدشان گله و درد دل دارند و – مثلاً – می‌گویند: «هدیه‌ای برای نامزدم گرفتم و با هزار امید و آرزو به دیدارش رفتم، اما او بی‌اعتنایی و بی‌احترامی کرد و مرا تحویل نگرفت و با دلی شکسته و پر خون از منزلشان بیرون آمدم...». دختران متدین و با عفت بدانند که این کارها، لازمه‌ تدین و عفت نیست، بلکه حرام است.

معنا ندارد که دختر، در مقابل نامزدش که به او محرم است و در حقیقت شوهر اوست، خود را مخفی کند و به او بی‌اعتنایی نماید! بله، این را قبول داریم که: دختران عفیف و با حیا در اوایل دوران نامزدی، خجالت می‌کشند و نمی‌توانند با نامزدشان رفتاری خیلی صمیمی و محبت آمیز داشته باشند؛ پسران هم باید رعایت حال آنان را بکنند؛ اما این حالت و خجالت باید به زودی برطرف گردد و رابطه‌شان صمیمی و پر محبت، و در عین حال همراه با احترام متقابل باشد.

7- هدیه دادن

«هدیه» در جلب دل‌ها و افزایش محبت‌ها، نقش عجیبی دارد. بر نامزدها لازم است که از این نکته‌ زیبا و مهم غفلت نکنند. لازم نیست که هدیه، گران قیمت باشد، بلکه لازم است زیبا و مورد علاقه‌ طرف باشد و مهم‌تر آن که: «با ظرافت داده شود!». هدیه دادن، ظرافت و سلیقه‌ی خاصی را می‌طلبد!

این هم فراموش نشود که: هدیه دادن باید از دو طرف باشد، نه این که فقط پسر به دختر هدیه بدهد. البته پسر باید بیشتر این امر را تکرار کند!

8- نامه نگاری‌های محبت آمیز

نوشتن نامه‌های پر محبت و با صفا، تأثیر نکویی در افزایش محبت و استحکام رابطه‌ بین نامزدها دارد. حتی اگر دو نامزد به هم نزدیک باشند و همیشه یکدیگر را ببینند، باز هم نوشتن نامه تأثیر خود را دارد. نامزدها می‌توانند نامه‌ها را بنویسند و پس از ملاقات و هنگام جدا شدن از هم، نامه‌ها را به یکدیگر بدهند. البته هرگاه مسافرتی پیش آمد و از هم دور شدند، نامه‌ها باید بیشتر و مفصل‌تر شود.

همسرانی را می‌شناسم که پس از گذشت سال‌ها از زمان ازدواجشان، هنوز نامه‌های دوران نامزدی را نگه داشته و مطالعه می‌کنند و برایشان خاطره انگیز و لذت بخش است!.

9- ملاقات‌های صمیمانه

دو نامزد باید در این دوران شیرین و به یاد ماندنی، دیدارهای دوستانه داشته باشند. این ملاقات‌ها، امید و شور و علاقه را در هر دو تقویت می‌کند. این کار نه تنها خلاف عفت نیست، بلکه باعث تقویت عفت در هر دو می‌شود. در این ملاقات‌ها، با یکدیگر صحبت‌های محبت آمیز داشته باشند و به هم عشق و علاقه و محبت نشان دهند و درباره‌ زندگی آینده‌شان گفت و گو کنند؛ به هم دل گرمی و امید بدهند و باهم به گردش و تفریح و مسافرت بروند.

10- مسافرت‌های کوتاه

دختر و پسری که در این دوران ارزنده و فرصت‌های گران‌بهای فاصله میان عقد و عروسی، در صدد افزایش شناخت به یکدیگرند تا زمان تفاهم و هماهنگی بیشتری را برای زندگی آینده فراهم سازند، می توانند از«مسافرت» برای رسیدن به این هدف استفاده ببرند.
مسافرت، حتی اگر کوتاه هم باشد زمینه مناسبی است که در آن جنبه‌های مثبت و منفی اخلاق انسان به طور ناخودآگاه بروز کند و درنتیجه زمینه خوبی است برای شناخت بیشتر و یکی از دلایل اهمیت مسافرت در این دوران این است که هنوز زندگی رسمی شروع نشده است و هر دو طرف، آمادگی و انعطاف زیادی دارند تا در مقابل انتقاد و پیشنهاد سازنده هسر خود، به اصلاح خویشتن بپردازند.
سفرهای این دوران، علاوه بر اینکه در شناخت دختر و پسر نسبت به روحیات و اخلاق یکدیگر بسیار مفید و مؤثر است، بسیار هم زیبا، دلپذیر و به یاد ماندی است. البته واضح است که این مسافرت‌ها، با اجازه  ولی دختر باید انجام گیرد.

11- شرکت مشترک در محفل‌های معنوی

از برنامه‌های سازنده این دوران، که در رشد روحی و اخلاقی و افزایش انس و تفاهم بین همسران مؤثر است و بر شکوه این دوران شکوهمند می‌افزاید، شرکت مشترک در محافل و مجالس دیدنی، علمی و اخلاقی است.

12- فراگیری علوم و فنون اداره زندگی و همسر‌داری و مطالعه کتاب‌هایی در این‌باره

همسر داری، اداره زندگی و پرورش فرزند، نیاز به تعلیم و تعلم دارد (مانند هرکار مهم دیگر). این تعلیم و تعلم باید قبل از ازدواج شروع شود و تا آخر عمر استمرار یابد. لازم است پدران و مادران، فرزندانشان را از دوران کودکی با امور و مسئولیت‌های زندگی، آشنا کنند و در آن آمادگی‌های لازم برای آینده بوجود آورند.
بعضی از والدین به‌عنوان «محبت به فرزند»، فرزندانشان را از کار کردن در خانه و آشنایی با اموری که در زندگی آینده به آن احتیاج دارند باز می دارند. در صورتی که این عمل والدین، نه تنها محبت و خدمت به فرزندان نیست، بلکه خسارت‌های بزرگی به آنان وارد می‌کند؛ زیرا اگر در دوران کودکی و نوجوانی، که سرشت فرزند آمادگی هر نوع تعلیم و تربیت و شکل‌گیری را دارد، با مسائلی که در زندگی آینده نیازمند هستند، آشنا نشوند و آمادگی‌های لازم در آنان بوجود نیاید، قتی وارد زندگی اجتماعی شدند و مسئولیت اداره زندگی بر دوششان آمد، خود را می بازند. هنگامی‌که حمایت والدین از سر آنان برداشته شد و با حقایق زندگی و سختی‌ها و مسئولیت‌ها مواجه شدند دچار هراس و افسردگی و ناامیدی می‌شوند و احساس خود کم بینی و حقارت خواهند کرد.

منبع: وبلاگ اطلاع رسانی ازدواج

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
  • آخرین ویرایش در جمعه, 09 مهر 1395 ساعت 20:56
  • اندازه قلم

خانواده اسلامی

پایگاه خانواده اسلامی، رهیافتی نو به الگوی خانواده مسلمان و جامعه اسلامی

خانواده اسلامی مهم ترین نقش آفرین در ساختن تمدن نوین اسلامی است. از این رو هدف این مجموعه ارائه الگوی کاملی از خانواده اسلامی به منظور ایجاد، تحکیم و تکامل خانواده در تمامی عرصه ها از طریق ارائه و بررسی رهنمودهای معصومین (علیهم السلام) و سیره عملی ایشان است.

ارتباط با ما