اوتیت حاد میانی

  • پنج شنبه, 27 آذر 1393 ساعت 19:39
  • منتشرشده در بهداشت گوش
  • بازدید 1170 بار

شیوع این عفونت درکودکان مبتلا به شکاف کام بسیار بیشتر است. اوتیت حاد غالبا به‌دنبال عفونت‌‌‌های دستگاه تنفس فوقانی رخ می‌دهد و به‌طور شایع یکی از عوارض عفونت‌‌‌های ویروسی نظیر سرماخوردگی، سرخک یا آنفلوآنزا است.

ریسک فاکتور‌‌های شناخته شده اوتیت حاد میانی عبارتند از:

۱- سن کم ۲- جنس مذکر ۳- شیرخوارانی که از شیشه شیر میخورند ۴- درگیری یکی از اعضاء خانواده با بیماری ۵- زندگی در خانواده‌‌ها و مراکز شلوغ ۶- سیگار کشیدن والدین ۷- ارث ۸- شکاف کام ۹- نقص ایمنی ۱۰- نقص در حرکات سیلیا‌ها ۱۱- سندرم داون ۱۲- سیستیک فیبروزیس. 

وزن کم حین تولد جزو ریسک فاکتور‌‌های اوتیت میانی نیست. شیر مادر محافظت کننده است. وضعیت اجتماعی و آلرژی در خانواده نیز زمینه ساز بیماری است.

درمان‌‌های بیماری تحولات زیادی داشته و باکتری‌‌های مقاوم نیز زیاد شده‌اند. روش‌‌‌های قبلی پروفیلاکسی طولانی مدت منسوخ شده و توافقات برای درمان جراحی افیوژن‌‌ها مکرر و طول کشیده افزایش دارد.

تعریف اوتیت میانی: هرگونه روند التهابی در گوش میانی با یک پرده تیمپان نرمال را اوتیت میانی گویند.

انواع اوتیت میانی: اوتیت حاد گوش میانی AOM، اوتیت میانی با افیوژن مزمن OME.

شرط وجود اوتیت میانی حاد این است که درون گوش میانی افیوژن وجود داشته باشد و همزمان علائم و نشانه‌‌‌های التهاب حاد که شامل تب، قرمزی، درد و برآمدگی تیمپان است، وجود دارد. شرط وجود اوتیت میانی با افیوژن این است که افیوژن وجود دارد اما علائم التهابی وجود ندارد.

در بررسی مخاط گوش میانی علائم هیپرپلازی و افزایش سلول‌‌های گابلت دیده می‌شود و لذا افیوژن رخ می‌دهد.

۸۴% اطفال یک اپیزود اوتیت میانی دارند، ۵۰% سه مورد بیماری یا بیشتر داشته‌اند و در ۲۵% شش مورد و بیشتر وجود دارد.

اوتیت میانی راجعه شیر خواران

یکی از مشکلات مهم در درمان اوتیت میانی، کودکانی هستندکه ۵ تا ۶ بار در سال مبتلا به اوتیت می‌شوند، این حالت به ویژه در کودکان زیر یک سال دیده می‌شود. در این موارد نیز علل اختلال عملکرد شیپور استاش باید بررسی شود. معمولا حملات بیمار از پاییز آغاز و تا سرتاسر بهار ادامه می‌یابد. در درمان یک حمله حاد، مصرف آنتی بیوتیک‌ها باید ۱۴ تا ۲۱ روز ادامه یابد. در صورت وجود عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، می‌توان از ضد احتقان‌‌های بینی استفاده نمود، اگرچه استفاده از این دارو‌ها در مطالعات جدید ثابت نشده و توصیه نمی‌شود. کودکان مبتلا به این حالت هرگز نباید به حالت خوابیده به پشت از بطری غذا بخورند و تغذیه آن‌ها باید در حالت نشسته باشد. اگر این روش‌‌های محافظه کارانه در شکستن چرخه عفونت‌ها موثر نباشند، پروفیلاکسی با آنتی بیوتیک‌ها اندیکاسیون پیدا می‌کنند. بعضی از مطالعات نشان داده‌‌اند که تجویز سولفی سوکسازول و یا آموکسی سیلین به میزان یک چهارم تا یک دوم مقادیر درمانی یا ۲۰ میلی‌گرم در کیلو‌گرم برای آموکسی سیلین، تعداد عفونت‌‌های حاد را به یک چهارم می‌رساند. معمولا این دارو‌ها به مدت ۳ تا ۶ ماه به طور مداوم تجویز می‌شوند. اگر کودک در خلال دریافت پرو فیلاکسی آنتی بیوتیکی دچار عفونت حاد شود، میرنگو تومی با یک لوله تهویه کننده درمان انتخابی نهایی خواهد بود. باید توجه داشت که لوله تهویه برای تخلیه گوش میانی قرار داده نمی‌شود، بلکه هدف از جاگذاری آن مساوی شدن فشار هوا بین گوش میانی و اتمسفر می‌باشد، بدین ترتیب جانشین شیپور استاش می‌شود.

در بیماران اوتیت میانی رکورنت درمان پروفیلاکسی خطر بروز میکروارگانیسم‌‌‌های مقاوم را دارد لذا نظرات به سمت استفاده زود هنگام از تیمپانوستومی متمرکز شده است. بر اساس نظر آکادمی گوش و حلق و بینی آمریکا، اگر کودکی ۴ بار درگیری با بیماری در شش ماه و یا ۶ بار بیماری در یک‌سال داشته باشد بایستی پروفیلاکسی جراحی برای او انجام شود.

اوتیت میانی سروز مزمن

اوتیت میانی سروز مزمن اگر درمان نشود تهدیدی جدی برای شنوایی محسوب می‌شود. در سال‌‌های اخیر شیوع آن افزایش چشمگیری پیدا کرده است. این عارضه نیز غالبا ثانویه به عواملی نظیر رشد بیش از حد بافت لنفاوی نازوفارنکس، عفونت مزمن سینوس و آلرژی می‌باشد. با این وجود درمان ناکافی اوتیت میانی چرکی حاد یکی از علل مهم افزایش شیوع اوتیت میانی سروز مزمن است. درمان ناکافی اوتیت میانی حاد با آنتی بیوتیک، باعث می‌شود که عفونت خفیف و بدون علامتی ایجاد شود و آن تکرار شود که پس از مدتی یک افیوژن موکویید غلط در گوش باقی بماند.

علایم این بیماری ناچیز هستند. کاهش شنوایی نوسان دارد و با عفونت‌‌های تنفسی فوقانی در ارتباط است. بیماران ممکن است از احساس سنگینی سر شکایت کنند و برخی از صدا‌ها را به صورت تغییر یافته بشنوند.

این بیماران علائم التهابی ندارند. معاینه گوش گمراه کننده باشد. در اوتیت با افیوژن علائم بالینی رتراکشن تیمپان و رنگ آن تیره و مارکر‌‌های استخوانی به‌خصوص زائده بزرگ اینکوس دیده نمی‌شوند. اکثراً پرده صماخ تغییرات اندکی دارد و ممکن است به رنگ خاکستری مرواریدی باشد و تن‌ها محو شدگی خفیف و تورفتگی اندکی در آن وجود داشته باشد. محدود شدن حرکت پرده صماخ در تمپانومتری و پنومواتوسکوپی مفیدترین یافته فیزیکی است. اودیومتری معمولا جنبه تشخیصی دارد و کاهش شنوایی انتقالی را نشان می‌دهد.

وجود سابقه‌ای از کاهش شنوایی نوسان‌دار در یک کودک که توسط والدین مورد شک قرار گرفته، باید پزشک را به وجود افیوژن درگوش میانی مشکوک سازد. در این حالت در صورت طبیعی به نظر رسیدن پرده صماخ، انجام اودیومتری الزامی است.

عوارض اوتیت میانی سروز و یا اوتیت میانی ترشحی عبارتند از: پیدایش کلستاتوم، سوراخ شدن پرده صماخ، فیبروز فضای گوش میانی و تمپانواسکلروز که همگی می‌توانند موجب کاهش دایمی در شنوایی شوند. به همین علت پیگیری بیماران مبتلا به اوتیت میانی حاد یا مزمن الزامی است.

اوتیت میانی سروز مزمن دریک فرد بالغ ممکن است در اثر کارسینوم نازوفارنکس باشد. بنابراین هنگامی که یک افیوژن یک طرفه در یک فرد بالغ یافت شود، هرگونه روش تشخیصی برای اثبات یا رد این مسئله باید به انجام برسد.

درمان اوتیت میانی با افیوژن: چون این بیماری هم یک عفونت است و باکتری زنده دارد لذا عاقلانه است که آنتی‌بیوتیک داده شود. ولی بازهم نقشی برای داروهایی مثل دکونژستان و آنتی هیستامین وجود ندارد. کورتون کوتاه مدت با دوز یک میلی‌گرم در کیلو موثر بوده اما هنوز تایید نشده است.


 منبع: سایت دکتر خسرو گورابی

گردآورنده: احمد حکیم

 

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
  • آخرین ویرایش در چهارشنبه, 07 مهر 1395 ساعت 13:48
  • اندازه قلم

خانواده اسلامی

پایگاه خانواده اسلامی، رهیافتی نو به الگوی خانواده مسلمان و جامعه اسلامی

خانواده اسلامی مهم ترین نقش آفرین در ساختن تمدن نوین اسلامی است. از این رو هدف این مجموعه ارائه الگوی کاملی از خانواده اسلامی به منظور ایجاد، تحکیم و تکامل خانواده در تمامی عرصه ها از طریق ارائه و بررسی رهنمودهای معصومین (علیهم السلام) و سیره عملی ایشان است.

ارتباط با ما