درمان اوتیت خارجی حاد

  • پنج شنبه, 27 آذر 1393 ساعت 19:01
  • منتشرشده در بهداشت گوش
  • بازدید 1249 بار

اطلاع‌رسانی در مورد عوامل مستعد کننده، تجویز مسکن و آموزش نحوه استفاده از اسپری‌ها یا قطره‌های موضعی تا 3 روز پس از فروکش کردن علایم که معمولا در مجموع معادل 10 الی 7 روز می‌شود برای درمان ضروری است.

در صورت سالم بودن پرده صماخ خطر اتوتوکسیسیته مطرح نیست. در صورت وجود سوراخ یا لوله تهویه گوش باید در مورد استفاده از قطره‌ها یا اسپری‌های آمینوگلیکوزیدی با توجه به خطر اتوتوکسیسیته آن‌ها، احتیاط نمود.

در صورت غیرقابل استفاده بودن داروهای موضعی به علت وجود تورم و ترشحات در مجرای گوش، ارجاع بیمار به متخصص برای پاکسازی و تعبیه فتیله (Wick) در مجرای گوش ضروری است.

تنها در صورت وجود عفونت شدید باید تجویز آنتی‌بیوتیک‌های موضعی (فلوکلوگزاسیلین، اریترومایسین، یا در صورت وجود آلرژی به پنی‌سیلین، کلاریترومایسین) را مدنظر داشت.

پیشگیری از عود اوتیت خارجی

دوری از رطوبت و تحریک. در زمان شستن موها بیماران باید با قرار دادن پنبه آغشته به وازلین در مجرای گوش مانع خیس شدن گوش خود شوند.

درمان بیماری‌های پوستی زمینه‌ای مثل اگزما با استفاده از یک دوره کوتاه مدت کورتیکواستروییدهای موضعی و شاید استفاده مداوم از یک نرم‌کننده.

تمیزکردن منظم قالب سمعک و برداشتن آن وقتی که استفاده نمی‌شود یا در صورت عود عفونت. در صورت عود عفونت باید استفاده از قالب‌های غیر حساسیت‌زا را مدنظر داشت.

خشک کردن گوش با سشوار با حرارت پایین.

خودداری از خاراندن گوش.

خودداری از استفاده از گوشواره‌های فلزی یا مواد آرایشی در صورت بروز آلرژی.

کوتاه کردن ناخن‌ها و رعایت بهداشت دست‌ها.

استفاده از کلاه‌های کاملا محکم برای ممانعت از ورود آب به گوش در شناگران (گوشی‌های وارد شونده به داخل مجرای گوش خود به عنوان یک عامل محرک موضعی عمل می‌کنند و می‌توانند فرد را مستعد به ابتلا به اوتیت خارجی کنند).

پرهیز از ورزش‌های آبی برای مدت 10 الی 7 روز پس از حمله حاد بیماری.

مدنظر داشتن استفاده از اسپری اسید استیک 2% در صورت بروز اولین نشانه‌های عود بیماری یا به صورت پروفیلاکتیک پس از مواجهه بالقوه مثلا بعد از شناکردن.

در صورت مشاهده شدن پرده صماخ و رد شدن وجود یک مشکل زمینه‌ای معمولا نیازی به ویزیت‌های پیگیری در مراقبت اولیه نیست و علایم به طور کامل برطرف می‌شوند. رعایت جانب احتیاط و درخواست از بیمار برای مراجعه مجدد در صورت برطرف نشدن کامل علایم، روشی معقول است. در صورت تداوم علایم مدنظر قرار دادن موارد ذیل منطقی است:

بازنگری در تشخیص: آیا ترشح گوش بیمار می‌تواند ناشی از کلستئاتوم، پولیپ گوش یا حتی کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) باشد؟ در صورت عدم پاسخ‌دهی به درمان، ارجاع به متخصص برای ارزیابی موارد فوق الزامی است.

مشکل در پایبندی بیمار به درمان یا تداوم عوامل مستعدکننده.

مشکلات پوستی زمینه‌ای.

آلرژی به داروهای موضعی (بیماران مبتلا به آتوپی پس از استفاده مکرر از دارو با احتمال بیشتری دچار حساسیت به داروهایی نظیر آمینوگلیکوزیدها می‌شوند)، یا عفونت قارچی ثانویه به دنبال استفاده از قطره‌های آنتی‌بیوتیکی (این مشکل به کمک قطره‌های ضد قارچ قابل درمان است).

علایم هشدار برای مشاوره فوری با متخصص

گوش‌درد مقاوم، احساس پری‌ گوش، اتوره، کاهش شنوایی، فلج اعصاب جمجمه‌ای، تب و احساس کسالت عمومی ممکن است علایم اوتیت خارجی بدخیم (نکروزان) باشند. این بیماری یک بدخیمی واقعی نیست اما استئومیلیت استخوان تمپورال است که معمولا به وسیله پسودوموناس آئروژینوزا ایجاد می‌شود. بیماران دچار نقص ایمنی به طور خاص در معرض ابتلا به این بیماری هستند.

ترشح چرکی و درد می‌توانند نشان دهنده وجود یک جسم خارجی قدیمی خصوصا در کودکان باشند.

درد در محدوده فراتر از مجرای گوش که همراه با بدحالی عمومی بیمار باشد باید شک به ماستوییدیت یا پری‌کندریت را بر انگیزند.

 

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)
  • آخرین ویرایش در چهارشنبه, 07 مهر 1395 ساعت 12:41
  • اندازه قلم

خانواده اسلامی

پایگاه خانواده اسلامی، رهیافتی نو به الگوی خانواده مسلمان و جامعه اسلامی

خانواده اسلامی مهم ترین نقش آفرین در ساختن تمدن نوین اسلامی است. از این رو هدف این مجموعه ارائه الگوی کاملی از خانواده اسلامی به منظور ایجاد، تحکیم و تکامل خانواده در تمامی عرصه ها از طریق ارائه و بررسی رهنمودهای معصومین (علیهم السلام) و سیره عملی ایشان است.

ارتباط با ما