درمان نارسایی قلبی

هدف برطرف کردن علائم، از بین بردن عوامل تشدید کننده و کنترل بیمارى قلبى زمینه‌اى است.

باید توجه داشت، درمان دارویی در بیماران دچار اختلال عملکرد بى‌علامت بطن چپ، لازم است و صرف بی علامت بودن، دلیل عدم مصرف دارو نیست. عدم مصرف دارو در این بیماران موجب تسریع پیشرفت بیماری و تشدید نارسایی خواهد بود.

اقدامات عمومى

رژیم غذایی را به‌طور جدی و مداوم رعایت کنید، مصرف نمک را محدود کنید. غذا را بدون نمک طبخ و نمک سر سفره را حذف کنید، از مصرف مایعات زیاد بویژه پشت سر هم (مثلا صرف چند لیوان چای، آب و… پشت سر هم) بپرهیزید.

از مصرف داروهای متفرقه بویژه مسکن ها (NSAIDها) اجتناب کنید (عموما ترکیبات استامینوفن با اجازه پزشک معالج بلامانع است).

بعلت عوارض شدید عفونت‌ها، ترجیحا هر سال بیمار را علیه آنفلوانزا و پنومونى پنوموکى واکسینه کنید.

فعالیت بدنی متناسب شدت بیماری و مداوم و منظم داشته باشید. از فعالیت‌های شدید و خسته کننده پرهیز کنید.

درمان دارویی:

مهارکننده‌هاى آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین مثل کاپتوپریل و انالاپریل و…:

در برخی از افراد در معرض احتمال بالای نارسایی قلبی در آینده و در تمام بیماران مبتلا به اختلال عملکرد بى‌علامت بطن چپ و نیز دچار نارسائى قلبى علامت‌دار سیستولیک بطن چپ برای پیشگیری از تشدید و پیشرفت بیماری و نیز درمان علائم بیماری باید استفاده شود.

در صورت عدم تحمل مهارکننده آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین(1) یا ترکیب هیدرالازین به‌علاوه ایزوسوربید تجویز می‌شود.

بتابلوکرها (مثل کارودیلول(2)، متوپرولول(3) یا متورال و…)

در تمام بیماران مبتلا به اختلال عملکرد بى‌علامت بطن چپ و نیز دچار نارسائى قلبى علامتدار سیستولیک بطن چپ همزمان با مهارکننده‌هاى آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین برای پیشگیری از تشدید و پیشرفت بیماری و نیز درمان علائم بیماری باید استفاده شود. در بیماران دچار نارسائى قلبى کلاس II-III به ‌همراه مهارکننده‌هاى آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین و دیورتیک‌ها و دیگوکسین بکار می‌رود. اما برخلاف مهارکننده‌هاى آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین بیماران در معرض نارسایی بطن چپ بکار نمی‌رود.

بتابلوکرها هم علائم را بهبود مى‌بخشد و هم طول عمر بیماران دچار نارسائى قلبى بدون علامت یا علامتدار را افزایش مى‌دهند. این داروها با دوز کم شروع شده و به‌تدریج در صورت تحمل بیمار افزایش مى‌یابند.

در بیمارانى که دچار اضافه حجم مایع هستند براى رسیدن به حجم نرمال و برطرف کردن ادم استفاده می‌شود. براى تنظیم دوزتوزین دوره‌ای بیمار لازم است.

در موارد مقاومت نسبت به دیورتیک، دوز دارو را اضافه یا از ترکیب دو دیورتیک با هم استفاده می‌شود و یا بیمار بستری و دارو را به‌طور وریدى تجویز می‌شود.

دیژیتال یا دیگوکسین:

در بیماران دچار نارسائى سیستولى قلب علامتدار که علائم آن‌ها با درمان‌های قبلی بهبود نیافته یا در صورت وجود آریتمی فیبریلاسیون دهلیزی همزمان، به مهارکننده آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، بتابلوکرها و دیورتیک‌ها اضافه مى‌شود.

برخلاف دو گروه اول دارویی، دیگوکسین طول عمر بیماران نارسایی قلب را افزایش ندادن و همچنین در درمان نارسایی قلب CHF ناشى از بیمارى پریکارد، کاردیومیوپاتى محدودکننده، یا تنگى میترال (مگر در صورت وجود فیریلاسیون دهلیزی) کاربرد ندارد. مصرف دیگوکسین در کاردیومیوپاتى هیپرتروفیک و بیماران دچار بلوک هدایت دهلیزى-بطنى ممنوع است. توجه داشته باشید که تمام بیماران فوق‌الذکر علائم بالینی تقریبا مشابه نارسایی قلب CHF دارند و مصرف خودسرانه این دارو بدون تجویز پزشک بسیار خطرناک است. دوز دارو به جنس بیمار، سن، وزن و عملکرد کلیه و Cr بیمار بستگى دارد و با کمک آزمایش خون اندازه‌گیرى سطح دیگوکسین تنظیم مى‌شود. (بطور معمول از ۰٫۲۵ روزانه تا ۰٫۱۲۵ یعنی نصف قرص یک‌روز در میان متفاوت است. این دارو با برخی داروها تداخل اثر داشته و لازم است مقدار مصرف دارو را تغییر داد. مثلا وراپامیل، آمیودارون، بروپافنون و اسپیرونولاکتون و کینیدین نیز سطح سدیم دیگوکسین را افزایش مى‌دهند به‌علت نزدیکی سطح سرمی درمانی با سطح سرمی توکسیک دارو، مسمومیت با دیژیتال ممکن است بعلل مختلف از جمله مصرف بیش از اندازه یا مصرف دارو همزمان از دو نوع بسته بندی تجویز شده در دو نوبت ویزیت که در بیماران مسن و بی سواد شایع است و همجنین بعلت تشدید نارسایی کلیه در زمینه نارسایی قلبی اشاره کرد. نخستین نشانه‌هاى مسمومیت‌ عبارت است از: علائم گوارشی مثل بى‌اشتهائی، تهوع و استفراغ، بی‌حالی و بی‌قراری و سپس خواب آلودگی و لتارژی. و علائم قلبى شامل آریتمی‌ها مثل اکستراسیستول‌هاب بطنى و تاکى‌کاردى و فیبریلاسیون بطنی؛ تاکى‌کاردى دهلیزى به‌همراه بلوک؛ ایست سینوسى(4)؛ بلوک سینوسى-دهلیزى و تمام درجات بلوک دهلیزى-بطنی مى‌شود. مسمومیت مزمن با دیژیتال ممکن است باعث لاغرى(5)، ژنیکوماستی، زرد بینى یا گیجى(6) شود. با ظهور نخستین نشانه مسمومیتبا دیژیتال، دارو را قطع کنید و در اولین فرصت با پزشک خود مشورت کنید در نارسائى قلبی متوسط با EF کمتر از ۳۵-۳۰% برای پیشگیری از فیبروز قلبی (لاستیکی شدن قلب) اسپیرونولاکتون تجویز می‌شود.

بار کارى قلب را کاهش دهید: کاهش فعالیت فیزیکی و پرهیز از فعالیت‌های جسمی سخت، دوره‌هائى از استراحت در بین فعالیت‌های روزمره کمک کننده است.

در بیماران بى‌حرکت از ترمبوز وریدهاى عمقى به‌وسیله تزریق هپارین یا وارفارین پیشگیرى کنید.

احتباس مایع اضافى را کنترل کنید: محدود کردن نمک (سدیم) رژیم غذائى (حذف غذاهاى پرنمک، مانند چیپس سیب‌زمینی، سوپ یا غذاهای کنسرو شده، گوشت یا ماهی نمک سود، حذف نمک در سر سفره به غذا)؛ در موارد CHF پیشرفته به رژیم سختیگرانه‌ترى (کمتر از ۲ گرم نمک در روز) نیاز است.

سایر روش‌های درمان موارد پیشرفته:

تعبیه پیس میکر سه حفرهای (معروف به باتری قلب) در برخی بیماران با عدم پاسخ به درمان در حضور اختلال هدایتی بطنی مفید است.

بیماران دچار CHF که نسبت به درمان شدیداً مقاوم هستند و طول عمرشان کمتر از ۶ ماه تخمین زده مى‌شود و معیارهاى سختگیرانه لازم را دارند، ممکن است نامزد استفاده از قلب مصنوعی، پیوند قلب و پیوند سلول‌های بنیادی جدیدترین روش‌های درمانی هستند.


1. Angiotensin Receptor Blocker.

2. Carvedilole.

3. Metoprolol.

4. Sinus Arrest.

5. Cachexia.

6. Confusion.

منبع: سایت قلب

گردآورنده: احمد حکیم

 

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
  • آخرین ویرایش در سه شنبه, 16 آذر 1395 ساعت 14:08
  • اندازه قلم

خانواده اسلامی

پایگاه خانواده اسلامی، رهیافتی نو به الگوی خانواده مسلمان و جامعه اسلامی

خانواده اسلامی مهم ترین نقش آفرین در ساختن تمدن نوین اسلامی است. از این رو هدف این مجموعه ارائه الگوی کاملی از خانواده اسلامی به منظور ایجاد، تحکیم و تکامل خانواده در تمامی عرصه ها از طریق ارائه و بررسی رهنمودهای معصومین (علیهم السلام) و سیره عملی ایشان است.

ارتباط با ما